Einde voorjaar tot herfst

Laetiporus sulphureus

Onder voorwaarden eetbaar

Culinair · Beperkt: Culinair · Beperkt

Rauw: Niet rauw eten
Bereiding: Volledig garen verplicht; minimale duur niet vastgesteld

Grote zwavelgele tot oranje houtzwam met overlappende consoles direct op het hout van oude loofbomen.

Bekijk de actuele omstandigheden op de kaart

Inhoud van de soortbeschrijving

Seizoen

Mei tot oktober

Leefgebied

Stammen, wonden, stronken en dikke wortels van oude loofbomen, vooral eiken, maar ook kastanjes, beuken en kersenbomen.

Werkwijze

Controleer meerdere zichtbare kenmerken voordat u een exemplaar aan een soort toewijst.

De gecontroleerde wetenschappelijke opmerkingen worden in het Frans weergegeven.

Grootte: Console 10–40 cm
Geur: Rappelant le champignon.
Smaak: Légèrement acidulé.

Drie kenmerken om aan het exemplaar te controleren.

Dikke
Dikke, waaiervormige, ongesteelde en overlappende consoles.
Bovenzijde zwavelgeel tot oranje
Bovenzijde zwavelgeel tot oranje, vaak gezoneerd, met een golvende gele rand.
Gele onderzijde met fijne
Gele onderzijde met fijne, dicht opeenstaande poriën.

Bekijk het exemplaar in deze volgorde.

Dikke, waaiervormige, ongesteelde en overlappende consoles.
Bovenzijde zwavelgeel tot oranje, vaak gezoneerd, met een golvende gele rand.
Gele onderzijde met fijne, dicht opeenstaande poriën.
Jong vlees bleekgeel, vochtig en zacht, later droog en broos.
Groeit rechtstreeks op het hout van een oude of beschadigde loofboom.

Kenmerken die niet bij deze soort passen.

De gecontroleerde wetenschappelijke opmerkingen worden in het Frans weergegeven.

Laetiporus montanus: Montanus peut être impossible à séparer à l’œil nu. Les conifères de montagne orientent, mais sulphureus est aussi signalé sur mélèze. Les spores ou l’ADN confirment; l’hôte seul ne tranche pas.
Meripilus giganteus: Meripilus forme une rosette brunâtre dont la chair et les pores noircissent; Laetiporus est généralement jaune orangé sans ce noircissement.
Climacocystis borealis: Climacocystis peut être crème ou jaune: la couleur seule ne suffit pas. Son dessus est grossièrement fibreux et ses pores plus gros, irréguliers ou déchirés. Les conifères orientent sans garantir l’identité.
Spongipellis spumea: Spumea ressemble surtout aux formes pâles de Laetiporus. Son dessus est pubescent à hirsute et sa chair fraîche aqueuse devient fibreuse. Les densités de pores se recouvrent en partie; la couleur seule ne suffit pas.
Spongipellis profissilis: Ressemblance inférée seulement avec les formes pâles de Laetiporus. Le dessus pubescent aide; couleur et densité des pores se recouvrent. Profissilis et spumea demandent souvent une analyse spécialisée.
Ganoderma resinaceum: Confusion signalée seulement entre très jeunes coussins. Le dessus laqué brun et la marge blanche active aident lorsqu’ils sont développés; ces indices ne sont pas absolus. L’adulte illustré montre l’évolution du taxon.
Inonotus hispidus: Confusion signalée seulement entre très jeunes coussins. Le duvet hérissé et l’évolution roux brun aident; les jeunes peuvent aussi être jaune orange. L’adulte illustré ne ressemble pas habituellement au polypore soufré adulte.
Pycnoporellus fulgens: La confusion rapportée concerne surtout les Laetiporus très jeunes ou très vieux. Pycnoporellus a un dessus strigueux et des pores irréguliers pouvant se déchirer en dents. Deux adultes ordinaires ne sont pas présentés comme indiscernables.