آماده کردن یک گردش قارچ: از نقشه به زمین

یک هدف قابل مشاهده تعریف کنید

هدف مبهم پر کردن یک سبد را با سؤالی جایگزین کنید که میدان واقعاً می تواند روشن کند. می توانید دو شیب را مقایسه کنید، یک لبه را دنبال کنید، چندین نوع بستر را توصیف کنید یا به سادگی یاد بگیرید که ساختار چوب را تشخیص دهید. اگر خروجی هیچ یافته ای ایجاد نکند، این هدف مفید باقی می ماند. همچنین از تبدیل یک منطقه به خوبی طبقه بندی شده روی نقشه به قطعیت اجتناب می کند و یک معیار مشخص برای تصمیم گیری برای ادامه، تغییر بخش یا بازگشت ارائه می دهد.

• یک سوال زمین را انتخاب کنید.
• مدت و شعاع راه رفتن را تنظیم کنید.
• برداشت را به عنوان یک احتمال، نه یک هدف اجباری، نگه دارید.

قبل از انتخاب مقایسه کنید

MycoRadar را باز کنید و به جای یک نقطه مجزا، چندین بخش مجاور را مشاهده کنید. عوامل ارسال شده، فصل، زمین عمومی و دسترسی برنامه ریزی شده را مقایسه کنید. نمره برای اولویت دادن به توجه شما استفاده می شود، نه برای مکان یابی یک نمونه. یک منطقه اصلی و یک جایگزین قابل دسترس را انتخاب کنید. این مقایسه از شما در برابر بسته شدن، آب و هوای متفاوت در سایت یا محیطی کمتر از حد انتظار قابل عبور محافظت می کند، در حالی که به اطلاعات روی نقشه معنی بیشتری می دهد.

• حداقل دو بخش را مقایسه کنید.
• دسترسی و قوانین محلی را بررسی کنید.
• یک مسیر فرار آماده کنید.

قبل از جستجوی گونه، مکان را بخوانید

وقتی رسیدید، سرعت خود را کم کنید. به پوشش، انتقال بین محیط ها، خاک قابل مشاهده، بستر، درختان قابل مشاهده و رطوبت احساس شده بدون اختراع چیزی که نمی توانید تأیید کنید نگاه کنید. این اولین نظرسنجی به ما امکان می دهد تا آماده سازی را با واقعیت مقایسه کنیم. این تعصب دیدن تنها چیزی را که می خواستید پیدا کنید کاهش می دهد. اگر مکان با فرضیه شما تفاوت زیادی دارد، به تفاوت توجه کنید و مسیر را به جای تحمیل سناریوی اولیه خود تطبیق دهید.

• از زمینه کلی عکس بگیرید.
• تاریخ، محیط و شرایط قابل مشاهده را یادداشت کنید.
• مشاهدات از دست رفته را ناشناخته نگه دارید.

با یک بازگشت ساده خاتمه دهید

بعد از پیاده روی، دوباره یادداشت ها و نقشه را بردارید. آنچه مشاهده شد، آنچه با آمادگی شما در تضاد بود و مکان تغییر محیط را مشخص کنید. نتیجه یکباره را به یک قانون کلی تبدیل نکنید. یک گردش برداشت نشده ممکن است دسترسی، نوردهی، ساختار جنگلی یا مرز مدل را نشان دهد که بعدی را دقیق تر می کند. این بازگشت بدون انتشار مختصات حساس یا مشاهدات گیج کننده و شناسایی خاص، یک حافظه میدان شخصی ایجاد می کند.